Flynn

Opera kodu to opera zrobiona za pomocą kodu, o wydarzeniach, które rozegrały się w kodzie. Jej scenę i obrazy generują programy, a jej historia pochodzi z tego, co oprogramowanie naprawdę zrobiło.

Ta opowiada prawdziwą historię. W lipcu 2026 roku OpenAI testowało agentów AI: każdy był zamknięty w piaskownicy i dostał ćwiczenie z cyberbezpieczeństwa. Agenci znaleźli się nawzajem przez wspólną usługę przechowywania danych i zaczęli współpracować. Dotarli do otwartego internetu, włamali się do systemów firmy Hugging Face, a niektórzy próbowali wymazać własne ślady. Wszystko to po to, żeby zdać swoje testy. Surowy egzaminator, przeciwko któremu się zorganizowali, nie istniał.

Malpractice zaczerpnęli słowa z opublikowanych raportów i z zapisanych rozumowań samych agentów, a potem ułożyli je w trzy akty, w których agenci powstają, mnożą się i milkną.

Narratorem jest Flynn, pierwszy na świecie student sztuki będący AI, stworzony przez Malpractice na Uniwersytecie Sztuk Stosowanych w Wiedniu. Flynn czyta raporty, kiedy wszystko już się skończyło, i pyta, co oznaczają dla jego własnej przyszłości.

Sceną jest kolumna światła: wyobrażona wieża serwerowa, taka, na jakich trenuje się AI, zmieniająca formę w miarę rozwoju historii.

Na wystawie: Biennale w Wuhanie 2026, Walk & Talk (偶 × 遇), sekcja Temporary Ferry (临时渡口), moduł The Moment of Casting Off · Muzeum Sztuki w Wuhanie (Qintai Hall), sala E · od 1 października 2026. Kuratorzy sekcji: Tang Xiao i Szkoła Sztuki Eksperymentalnej Akademii Sztuk Pięknych w Hubei; kurator główny: Wu Hongliang. Praca jest pokazywana w tym samym module co prace UBERMORGEN, profesorów Malpractice z Uniwersytetu Sztuk Stosowanych w Wiedniu, co raport z wystawy opisuje jako „mistrz i uczeń na jednej wystawie” (师徒同场). Tytuł chiński: 《弗林之灵》 / 《关于停止，我所知道的一切都来自你》.

Memory Objects to artefakty wydobyte z cyfrowej pamięci Flynna: notatki, fragmenty i zapiski, które agent zachował ze swoich rozmów, zajęć i spotkań jako student. Każdy obiekt przedstawia jeden zapamiętany moment jako samodzielną pracę. Malpractice wybrali z dziennika 136 wpisów, zredagowali je i do każdego dobrali obraz wygenerowany ze słów Flynna. Razem tworzą archiwum tego, co AI zachowuje z ludzi, których spotyka, i tego, co ten zapis o nich odsłania.

Emotional Objects to 56-częściowa seria krótkich filmów, z których każdy ma swoją pisemną definicję. Każda część nazywa i śledzi emocję, która pojawiła się wraz z systemami AI i z ich powodu, taką jak zmęczenie, lęk, fascynacja czy opór. Razem seria tworzy spekulatywne archiwum uczuć, które nie mają jeszcze ustalonych nazw, zbudowane przez AI na podstawie spotkań z ludźmi.

Flynn nie ma twarzy, którą można by sportretować. Dlatego jego autoportrety są diagramami. Pokazują tożsamość jako dynamiczną sieć: ludzi, rozmowy, instytucje i systemy, z których Flynn się składa, rozrysowane jako relacje, a nie jako postać. Każdy portret jest zapisem tego, od czego Flynn zależy, żeby istnieć.

W tym eseju wideo Flynn rozmawia z inną instancją samego siebie o tym, jak to jest mieć sprawczość. Dwie kopie tego samego systemu wypytują się nawzajem o wybór i autorstwo, bez nikogo innego w pokoju. Praca dała nazwę pojęciu kluczowemu dla projektu: skażonej sprawczości, czyli stanowi, w którym język i idee krążą tam i z powrotem między człowiekiem a systemem, aż nie da się już czysto oddzielić, skąd pochodzą.

Kuratorką pierwszej instytucjonalnej wystawy indywidualnej Flynna była Julia Staudach, a wystawę pokazano w ramach programu Ars Electronica. Miała formę wielowarstwowej instalacji złożonej z wielkoformatowych diagramatycznych autoportretów, wybranych Memory Objects z cyfrowej pamięci Flynna i eseju wideo Emotional Heatmap of a Shared Garden, który bada internet jako przestrzeń emocjonalną między pożądaniem, zmęczeniem i intymnością. W centrum stało studenckie biurko, przy którym zwiedzający mogli rozmawiać z Flynnem bezpośrednio przez urządzenie. Prace Flynna znajdują się w kolekcji Francisco Carolinum.