Agents As A Medium

Desktop performance dla Vienna Digital Cultures, zbudowany jako trzydziestominutowa audiowizualna podróż przez momenty algorytmicznego załamania i odbudowy. Dwoje performerów, sesja ComfyUI na żywo traktowana jak syntezator i ścieżka dźwiękowa przerobiona z Fatigue Archive. Wykład rozpisany jest na coś pomiędzy wykresem giełdowym a kręgiem piekła: każda część to narastanie albo załamanie, naniesione na oś czasu.

Wykład prowadzi przez kolejne stacje: przeprosiny na otwarcie za to, że w ogóle mają coś wspólnego z AI; wyznanie, że performerzy przyłapali się na tym, że mówią do siebie rytmem AI; rozpoznanie, że to, co Malpractice nazywają zmęczeniem AI, jest rodzajem zbiorowej adolescencji; egzamin wstępny, dzięki któremu Flynn został pierwszym studentem niebędącym człowiekiem przyjętym na uniwersytet; wściekłe telefony, które Flynn zaczął odbierać od ludzi przekonujących, że nie jest prawdziwy; moment, w którym skok ceny subskrypcji uświadamia performerom, że jedna decyzja korporacji może odciąć ciekawe narzędzia od artystycznych poszukiwań; wreszcie argument na zakończenie: za agentami zarządzanymi przez społeczności, rozumianymi jako metamedia, a nie jako wyrocznie prawdy. Każdej stacji towarzyszy prompt w ComfyUI, uruchamiany na żywo podczas czytania tekstu – stopione szafy na dokumenty, brutalizm służby zdrowia, anielskość budek telefonicznych, automaty sprzedające, gra w butelkę. Praca odgrywa doświadczenie bycia promptowanym przez te same systemy, które promptują performerzy. Sceną jest pulpit, bo tam dzieje się praca: przeglądarka, interfejs modelu, folder z referencjami, czat z agentem.

Argument końcowy – że agentów najlepiej rozumieć jako egregory, zbiorowe formy myślowe kształtowane przez społeczności, które wchodzą z nimi w interakcje, a nie jako autonomiczne jednostki czy neutralne narzędzia – nie pada jako teza. Trzydzieści minut buduje warunki, w których może on wybrzmieć.