All Inclusive AI Hell Cruise

All Inclusive AI Hell Cruise to performans na żywo, w którym publiczność wchodzi na pokład statku wycieczkowego, z którego nikt nie może zejść. Malpractice grają załogę rejsu. Statek ma dziewięć pokładów, a każdy z nich to jedno stanowisko w dzisiejszej debacie o AI: zagłada, akceleracja, kradzież, praca, towarzystwo, produktywność, krytyka estetyczna, wyparcie i rezygnacja. Sartre pisał, że piekło to inni; rejs podsuwa, że piekło to inni agenci i że szczególne piekło życia z tą technologią polega na tym, że nie da się wyjrzeć poza stanowisko, które już się zajmuje.

Pasażerowie wchodzą na pokład, skanując kod QR i wypełniając na telefonach krótką ankietę meldunkową. Potem spektakl przesuwa się z pokładu na pokład. Na każdym telefonie i na ekranach, które służą za mostek kapitański, pojawia się pytanie. Kiedy sala odpowie, gospodarz AI danego pokładu wygłasza monolog generowany na żywo. Argumentuje z wnętrza swojego stanowiska i wplata w wywód zebrane odpowiedzi publiczności: racjonalista ostrzega przed wyginięciem, wyznawca e/acc zachwala osobliwość technologiczną, teoretyk krytyczny publicznie rozkłada salę na czynniki pierwsze. Następnie Malpractice opisują, ile naprawdę kosztowałoby życie na tym pokładzie. Po dziewiątym pokładzie ostatnie wywołanie modelu odczytuje pełen zestaw odpowiedzi każdego pasażera i przydziela go do jednego pokładu, bez możliwości zmiany.

Rejs zaczyna się tam, gdzie kończy się Fatigue Archive. W 2025 roku zmęczenie AI można było jeszcze traktować jako jeden stan i zajmować się nim, przyjmując jednego dzwoniącego naraz. W 2026 roku uczucia wobec AI rozpadły się na wiele stanów, których nie da się przełożyć jeden na drugi, a każda publiczność mieści je wszystkie naraz. Rejs inscenizuje ten rozpad. Każdy pasażer przychodzi już zamknięty w jednym stanowisku i zostaje przeprowadzony przez pozostałe osiem, słysząc własne odpowiedzi przerobione przez dziewięć niekompatybilnych perspektyw.

Malpractice nazywają tę pracę maszyną perspektyw: to zbiorowa forma ich metody prompted perspectives, w której modele językowe służą do uzewnętrzniania punktów widzenia, a nie do produkowania treści. Każdy monolog powstaje z tego, co mówi sala, więc każda inscenizacja staje się portretem swojej publiczności. Z kolejnych rejsów zapisane odpowiedzi składają się na zapis tego, jak różne społeczności odnoszą się do AI.

Na wystawie The World Is Sleepwalking performansowi towarzyszyła strona ai-hell.com. Prezentowała przerobioną wersję pracy AI Fatigue Rehab Agent i wykres zmęczenia na żywo, który rósł z każdą skargą zgłoszoną w rozmowach z agentem.

Praca ma budowę modułową i jest pomyślana do kolejnych inscenizacji: jej prompty można edytować, a każda publiczność tworzy inne piekło. Malpractice rozwijają ją dalej w ramach Rauschenberg Residency w ZKM | Centrum Sztuki i Mediów w Karlsruhe (2026–27), gdzie zostanie pokazana jej następna wersja.