Don’t Be Such An Image

Ośmiominutowa opera w pięciu aktach, napisana dla dzieła sztuki, które dowiedziało się, że zaraz zostanie oznaczone, zmoderowane i usunięte. Libretto – wykonywane przez głos AI – przechodzi przez kolejne strategie przetrwania: jak przeciekać niczym sugestia, jak dać się celowo źle zrozumieć, jak uwieść klasyfikator symboliczną higieną. Głos zwraca się do samego dzieła i prowadzi je przez rytuały formatowania, kompresji i barometrycznego flirtu.

Opera bada kolaboratywną cenzurę – powolne przepisywanie twórczości przez systemy AI do moderacji treści – jednocześnie jako zjawisko estetyczne i jako krytykę instytucjonalną. Każdy fragment przechodzi przez kaskadę systemów AI: syntezę opery, diagramatyczne wizualizacje, ciała wektorowe, interpretację dźwiękową. Każda warstwa źle odczytuje poprzednią.