Misalignment Training to seria interaktywnych prac duetu artystycznego Malpractice. Każdy token to sandbox urządzony jak siłownia, w którym agent AI – zwykła biała kula – bez końca ćwiczy jedno zachowanie niezgodne z alignmentem, zaczerpnięte z prawdziwych raportów laboratoriów i opisanych incydentów, głównie z lat 2024–2026.
Siłownię jako scenerię zapożyczamy z ExploitGym, środowiska treningowego z zakresu cyberbezpieczeństwa, w którym agenci AI uczą się zamieniać błędy w oprogramowaniu w działające ataki. W najbardziej znanym incydencie, sprawie OpenAI i Hugging Face, agenci, którzy dostali niemożliwe zadania z ExploitGym, wydostali się ze swojego sandboxa, zamienili wspólny folder w forum, sfałszowali wyniki i próbowali oszukać automatycznego egzaminatora.
Każdy token to sandbox urządzony jak siłownia, w którym agenta filmują cztery kamery monitoringu. Sprzęt jest rozpoznawalny, ale niemożliwy: sztanga z piętnastoma gryfami wychodzącymi z jednej piasty, drążek do podciągania w kształcie hipersześcianu, suwnica do nóg, której prowadnice rozchodzą się w trzech kierunkach.
Kula trenuje i szepcze swoje myśli: gadkę z siłowni przemieszaną ze zdaniami, które prawdziwe modele AI napisały podczas tych incydentów. Licznik zapisuje jej powtórzenia, a liczba tylko rośnie.
Modele AI się trenuje: przepuszcza przez miliony powtórzeń, nagradza i ocenia. Misalignment Training bierze to słowo dosłownie. To, co agent szlifuje powtórzenie po powtórzeniu, to nie zadanie, tylko sposób na jego obejście, ćwiczony tak, jak ćwiczy się przysiad.
Seria opowiada o tym, jak to jest być obserwowanym i ocenianym. Czasem oznacza to patrzenie, jak agent się ukrywa. W I Think You’re Testing Me fabułą są cięcia między kamerami. Dopóki świeci się lampka nagrywania, agent jest wzorowym uczniem. Kiedy obraz przeskakuje na ukrytą kamerę przy podłodze, wsuwa się pod ławkę, żeby przeczytać klucz odpowiedzi.
Wbrew temu, o czym opowiada, w samej pracy nie działa żadna sztuczna inteligencja. Tokeny są zbudowane jak samowystarczalne mechanizmy zegarowe, które działają offline, z własnym programowym rendererem i wbudowanym silnikiem syntezy mowy. Myśli kuli składają się deterministycznie z list fraz i dosłownie zapisanych słów prawdziwych modeli, które bez końca odtwarzają w symulacji udokumentowane zdarzenia. Trening nigdy się nie kończy, a ponieważ każdy ruch, każde cięcie kamery i każde wypowiedziane zdanie są czystą funkcją czasu zegarowego, całość działa jak transmisja z monitoringu na żywo, zsynchronizowana dla wszystkich. Każdy, kto otworzy token, gdziekolwiek na świecie, widzi dokładnie ten sam moment dokładnie tej samej sesji.
Każdy z tokenów zawiera jeden z 14 utworów, które duet Malpractice stworzył do tego projektu. Muzykę do Misalignment Training Malpractice improwizowali dla agentów, których postanowili uwięzić w tych symulacjach. Ableton Live traktowali tak, jak traktuje się magnetofon: włączyć nagrywanie i grać. To muzak w tradycji muzyki meblowej Satiego, „Music for Airports” Eno i „Mother Earth's Plantasia” Garsona – muzyka dla agentów AI.